प्रतिक्षेतलं चांदण तुझ्या पोटात माझं काळीज वाढत आहे तू धेर्यवान पणा सोडू नकोस उतरू दे काळजात प्रतीक्षेच चांदणं विरहाच्या प्रदेशातलं निडरपणाच वागणं काळीज वाढवणारी सहनशिलता उन्हाळे पावसाळे गुलाबी थंडीचं दिवस तुझ्या
तुझे समर्पण माझ्या ह्रदयात माझे समर्पण तुझ्या ह्रदयात समर्पणात आपुल्या मरणाचाही शाप तू झालीस आई मी झालो बाप बीज तुझे माझे तुझ्या गर्भी अंकुरले काळजाचा तुकडा आपुल्या तुझे माझे रोप तू झालीस आई मी झालो बाप संस्काराची जननी तू मी जोपासणारा बाप प्रतीक आपलया प्रेमाचे पदरात पडले माप तू झालीस आई मी झालो बाप नातं तुझं माझं जन्मांतरीच राहील वारसाच्या रूपच प्रतीक प्रेमाचं प्रगटल होऊनिया युगांतराच अमर प्रेमाचं रूप तू झालीस आई मी झालो बाप
आजकाल कुठं असतोस तुझ्या चरणी श्रद्धा अर्पण करता करता अनेक पिढ्या तुझ्या आशेवर मातील विलीन झाल्या आमच्या श्रद्धेचा धनी तू कुणाच्या तरी पोटाचं साधन बनलास प्रतिष्ठान बनून संस्थान बनून १६/१/९६ माझा देव माझा देव आज कुठे लपला निळ्या निळ्या आकाशात काहो चुकला अधर्माचा फास त्याला का नाही दिसला ? सत्याचा तू वाली आज का रे विसरला ? निर्मीयले जग आज कारे खवळले ? सत्य गेले उद्रेकात का नाही दिसले ? रूपांतराचे नाटक करून का रे थकला ? प्रतीक्षेत भक्ताच्या का दगडात बसला ? निर्वाण पोकळीच्या रम्य प्रदेशातला आटपुन पसारा पृथ्वीवरी लक्ष दे अनादी ईश्वरा
८/१/९६ रप रप झाल्यावर एखादी नाजूक येते सर दिसमान बदलत असतात एवढ मात्र खरं पौर्णिमेचा चंद्र आमोशाला नसतो सकाळचा सूर्यही अस्ताला झुकतो उन्हाळ्यात पळणारे ढग ज्येष्ठात जमतात करपलेल्या मातीला न्हाऊ असे घालतात मृगजळ तेजातले ऋतुचक्रात पाझरते श्रावणाच्या सरीमधून हिरवे सपान ओझरते निसर्गसारखे आपण श्रीमंत असले पाहिजे दारिद्र्याच्या दरीमध्ये स्वतःला सावरले पाहिजे